Włodzimierz Graliński
Biografia
Włodzimierz Graliński urodził się w Zgierzu 11 września 1892 roku jako syn Franciszka.
W latach 1912–1914 był kancelistą i sekretarzem Zjazdu Sędziów Pokoju w Łodzi. Podczas I wojny światowej przebywał w Kijowie, gdzie pełnił funkcję kierownika biura pełnomocnika do spraw opałowych. Przed 1920 został wdowcem. W 1920 powrócił do Polski, gdzie podjął w Zarządzie Miejskim w Łodzi. Przed II wojną światową był wicedyrektorem Zarządu Miejskiego, był także sekretarzem Rady Miejskiej w Łodzi w 1939 i był członkiem Obozu Zjednoczenia Narodowego. Z czasem dołączył do Stronnictwa Demokratycznego.
Po wybuchu wojny, w grudniu 1939 został wysiedlony do Krakowa, skąd udał się do Warszawy. Tam współpracował z Konspiracyjną Radą Pomocy Żydom oraz Julianem Grobelnym z Żegoty. Pełniąc funkcję kierownika administracyjnego Domu Kwarantanny na Lesznie, ukrywał w swoim mieszkaniu służbowym Żydów. Po przejściu do działalności w ramach Rady Głównej Opiekuńczej w 1943 i rezygnacji z pracy w Domu Kwarantanny, zachował swoje mieszkanie i dalej pomagał Żydom. Jedną z osób, które ukrywał Graliński, był Edward Rosset, demograf i późniejszy profesor Uniwersytetu Łódzkiego. Po upadku powstania warszawskiego zamieszkał w Piotrkowie Trybunalskim, a w lutym 1945 powrócił do Łodzi, na przedwojenne stanowisko wicedyrektora Zarządu Miejskiego w Łodzi. W 1950 pełnił przez kilka miesięcy funkcję kierownika Wydziału Ogólnego Prezydium Rady Narodowej miasta Łodzi. W latach 1952–1954 był pracownikiem dyrekcji Państwowego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w Łodzi. Został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi.