Witold Kolski
Biografia
Witold Kolski, urodzony jako Baruch (Bernard) Cukier w 1902 roku w Zgierzu (niekiedy podawany także jako Łódź), był polskim komunistą, dziennikarzem i publicystą. Był synem Hermana i Estery z Lajchtungów. W 1911 rozpoczął naukę w Szkole Zgromadzenia Kupców w Łodzi, a w 1918 należał do koła młodzieżowego SDKPiL. W 1921 zdał maturę i wstąpił na Wydział Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Działał w ZNMS i ZMK.
W 1923 napisał broszurę pt. „Manifest komunistyczny – jego powstanie, treść, znaczenie”. W 1925 ukończył studia. Był członkiem i funkcjonariuszem etatowym KPP pod pseudonimem Floriański. Od 1927 był członkiem Centralnego Wydziału Zawodowego i Centralnej Redakcji przy KC KPP, a także sekretarzem redakcji „Czerwonego Sztandaru”. Wielokrotnie był aresztowany i skazywany za działalność komunistyczną, w tym w latach 1936–1938 w Berezie Kartuskiej oraz w więzieniach w Katowicach i Rawiczu.
W okresie szkolenia w ZSRR w latach 1930–1931 był szkolony w ZSRR; od 1931 był członkiem Sekretariatu Krajowego KPZU i brał udział w Plenum KC KPZU, I Zjeździe KZMZU. Od kwietnia 1932 był sekretarzem KC KPP.
W okresie okupacji sowieckiej Witold Kolski był zastępcą redaktora naczelnego polskojęzycznego „Czerwonego Sztandaru” wydawanego we Lwowie. Podpisał i prawdopodobnie napisał artykuł „Zgnieść gadzinę nacjonalistyczną” opublikowany trzy dni po aresztowaniu przez NKWD 24 stycznia 1940 literatów, atakujący nacjonalizm. Artykuły te były przedmiotem kontrowersji; Aleksander Wat określa Kolskiego w swoich wspomnieniach jako „człowieka o nieposzlakowanej opinii”.
Po ataku Niemiec na ZSRR Kolski uciekł do głąb ZSRR, pozostawiając we Lwowie żonę i córkę. Pracował jako oficer polityczny Armii Czerwonej i był współpracownikiem „Nowych Widnokręgów” (później „Czerwony Sztandar”). W 1941 został przyjęty do WKP(b). Brał udział w bitwie o Stalingrad w szeregach 57. Armii. Za waleczność został odznaczony Orderem Czerwonej Gwiazdy w styczniu 1943. Zrzucił się na spadochronie na teren okupowanej Polski 28 marca 1943 roku i zginął w niewyjaśnionych okolicznościach.
Według raportów AK, w okolicach Ryku skoczek miał wylądować na drzewie, prosił o pomoc, a jego odnalezione dokumenty sugerowały tożsamość Kolskiego; raporty te są jednak przedmiotem sporów historyków Piotra Gontarczyka i Bogdana Musiała.