Witold Gerlicz
Biografia
Witold Gerlicz (ur. 19 kwietnia 1905 w Zgierzu – zm. 24 maja 1965 w Zagrzebiu) był polskim inżynierem chemikiem.
Po ukończeniu Liceum Matematyczno-Przyrodniczego im. Stanisława Staszica w Zgierzu w 1924 r. i zdaniu matury rozpoczął studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1929 r., uzyskując dyplom magistra inżyniera.
Początki kariery zawodowej: bezpośrednio po studiach odbył roczną praktykę w Zakładach Papierniczych w Mirkowie, a w 1932 r. ukończył szkolenie wojskowe i rozpoczął pracę w Zakładach Przemysłu Barwników Boruta w Zgierzu, gdzie był inżynierem ruchu, a przed wybuchem wojny kierował jednym z wydziałów; był także prezesem Łódzkiego Koła Oficerów Rezerwy.
W czasie II wojny światowej po kampanii wrześniowej nie wrócił do Boruty. Pracował w rolnictwie, a od 1941 r. w Zakładach Przemysłu Spożywczego w Winiarach k. Kalisza, gdzie współtworzył technologię wytwarzania kostek Magi i działał w ruchu Armii Krajowej, organizując przerzuty żywności do oddziałów partyzanckich.
Po 1945 r. wrócił do Zgierza, włączył się w odbudowę Zakładów Boruta, początkowo jako kierownik Wydziału Barwników Azowych, a od 1956 r. naczelny inżynier (1956–1961). Zaprojektował i nadzorował rozruch bliźniaczej fabryki Rokita w Brzegu, której nazwy był także pomysłodawcą.
Będąc współwłaścicielem opatentowanego w 1953 r. sposobu wytwarzania środków owado- i bakteriobójczych (Patent Nr 37262), otworzył w Zgierzu produkcję środka pod handlową nazwą APEX, konkurencyjnego dla wchodzącego na rynek DDt. Niestety, firma została upaństwowiona, a produkcja APEX-u została zaniechana.
W latach 1948 r. reprezentował Polskę na światowym zjeździe chemików w Brukseli. W 1962 r. odwołanie ze stanowiska naczelnego inżyniera Boruty zapoczątkowało procesy sądowe zakończone uniewinnieniem w 1964 r. Następnie został projektantem rozbudowy zakładów i zmarł nagle w Zagrzebiu w 1965 r. Pochowany na łódzkim cmentarzu ewangelicko-reformowanym. Był żonaty z Marią Domicelą Urbaniak, miał córkę Annę Marię i syna Witolda Wojciecha.