Wacław Drojowski
Biografia
Wacław Drojowski urodził się 24 września 1886 roku w Zgierzu w rodzinie Franciszka i Rozalii z Kozłowskich. Uczył się w prywatnym gimnazjum Towarzystwa Przyjaciół Ludzkości w Petersburgu i zdał tam maturę w 1904 roku. Studiował prawo na Uniwersytecie w Moskwie, odbył służbę w armii rosyjskiej i ukończył Aleksandrowską Szkołę Oficerską w Moskwie.
Jako student działał w Stowarzyszeniu Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej Filarecja. W latach 1911–1912 służył w armii rosyjskiej, gdzie uzyskał stopień chorążego. W lipcu 1914 nie stawił się na wezwanie do armii rosyjskiej i wstąpił do I Brygady Legionów Polskich, początkowo służył w V batalionie, potem w 5 pułku piechoty i w końcu w 6 pułku piechoty Legionów Polskich. W 1915 został ranny w bitwie pod Wielkim Miedwieżem i pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po kryzysie przysięgowyminternowany w Forcie Beniaminów. W kwietniu 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Pracował w Komisji Wojskowej Departamentu Naukowego. W listopadzie 1918 mianowany podporucznikiem i przydzielony do Oddziału VIII Sztabu Generalnego, a następnie do sekcji naukowej Ministerstwa Spraw Wojskowych, po jej przekształceniu w Instytut Naukowo-Wydawniczy w tym ministerstwie został naczelnikiem wydziału, a z czasem zastępcą jego szefa, którym był wybitny historyk Wacław Tokarz. Bardzo wysoko cenił on Drojowskiego i kiedy powołał czasopismo wojskowe Wiarus, wyznaczył go na sekretarza periodyku. Poza sprawowaniem tej funkcji Drojowski publikował tam również swoje artykuły. Został też członkiem redakcji czasopisma Bellona. Największe jednak zasługi położył w likwidacji analfabetyzmu wśród żołnierzy.
15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W tym samym miesiącu zgłosił się do służby frontowej i wyznaczony został na stanowisko dowódcy 207 kresowego pułku piechoty im. Stefana Batorego. Poległ, broniąc przeprawy przez Bug. Pochowany został w Dubience. W październiku 1920 ciało zostało ekshumowane i złożone na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.