Stefan Biernacki
Biografia
Stefan Biernacki urodził się 19 listopada 1893 w Zgierzu w rodzinie silnie związanej z SDKPiL. W młodości wstąpił do PPS – Lewica i w 1918 działał w Radach Delegatów Robotniczych na terenie Zgierza i Łodzi, zakładał w Zgierzu pierwsze komórki komunistyczne.
Ukończył matematykę i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a w 1926 r. obronił pracę doktorską Poznanie aproryczne w epistemologii Bertranda Russella. Współpracował z Głosem Robotniczym i kierował czasopismem Zagon. Działał także w lewicowych, akademickich organizacjach w Warszawie i Krakowie. Po wstąpieniu do Niezależnej Partii Chłopskiej, 15 stycznia 1927 został jej sekretarzem głównym.
Zagrożony aresztowaniem za nielegalną działalność w zdelegalizowanej NPCh, ukrywał się pod pseudonimem Stefan Biernacki. Pod koniec 1927 r. wraz z żoną Heleną Bylińską wyjechał do ZSRR. W latach 1929–1930 był w Moskwie kierownikiem polskiej Sekcji Centralnego Wydawnictwa Ludów ZSRR, później wykładał na Uniwersytecie Kijowskim historię polskiego ruchu robotniczego.
W 1930 r. został mianowany dyrektorem Polskiego Instytutu Wychowania Społecznego, ostatecznie jednak funkcję tę objął Stefan Sochacki. W latach 1931–1933 związany był z Instytutem Polskiej Kultury Proletariackiej. Przetłumaczył na język polski prace filozoficzne J. Dietzgena oraz Historię powszechną socjalizmu i nauk społecznych M. Beera. Dla własnej przyjemności przekładał utwory Schillera, Goethego, Heinego, Freiligratha.
5 czerwca 1937 aresztowany przez NKWD obwodu zachodniokazachstańskiego, a 1 grudnia 1937 skazany na karę śmierci i rozstrzelany. Rehabilitowany 17 kwietnia 1965 przez Trybunał Wojskowy Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego.
W 1973 roku, uchwałą Rady Miasta Zgierza, uhonorowany nadaniem nazwy ulicy. W 2020 nazwę ulicy zmieniono na podstawie ustawy dekomunizacyjnej.