Marek Szwarc
Biografia
Urodzony 9 maja 1892 w Zgierzu Marek Szwarc studiował w latach 1911–1914 w École des Beaux-Arts w Paryżu. Mieszkał w La Ruche – skupisku artystycznym, gdzie poznał m.in. Chagalla, Soutine’a, Kislinga, Pascina i innych, a w 1913 wystawił na Salonie Jesiennym swoją pierwszą dużą rzeźbę Ewę.
W 1914 r. wrócił do Polski i podczas I wojny światowej pozostawał w kraju. Jego prace oddaliły się od impresjonizmu ku stylowi określanemu później mianem École de Paris. W jego pracach przeważały motywy biblijne, w tym z Nowego Testamentu, gdyż w 1919 przeszedł na katolicyzm. Wydarzenie to było utrzymywane w tajemnicy przez ponad dziesięć lat, jednak nadal uważał się za Żyda wyznania katolickiego.
W 1920 powrócił do Paryża, tam zaprzyjaźnił się z francuskim filozofem Jakiem Maritainem. Po wybuchu II wojny światowej w 1939 zaciągnął się na ochotnika do polskiej armii formowanej we Francji po napaści Niemiec na Polskę. Po wojnie poświęcił się rzeźbie w drewnie i kamieniu oraz odlewach w brązie.
Większe wystawy miały miejsce w latach 20. i 30. w Paryżu, w Niemczech, Szwecji, Polsce (m.in. w Łodzi w 1927), Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych, Belgii, Austrii. Dzisiaj jego prace są rozrzucone po muzeach i prywatnych kolekcjach w Europie, Ameryce i Izraelu.
Córką Marka i Giny Szwarc była francuska pisarka Tereska Torrès.