Małgorzata Julia Serini-Bulska
Biografia
Małgorzata Julia Serini-Bulska urodziła się 12 maja 1909 roku w Zgierzu. Była córką pastora parafii ewangelickiej Karola Artura Seriniego oraz Wandy z Kłossowskich, adoptowanej córki Franciszka Haessnera, lekarza w Zgierzu. Przez przyjaciół była nazywana Gretą.
W latach 1919–1926 była uczennicą Państwowego Gimnazjum im. Staszica w Zgierzu. W 1932 ukończyła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1936 uzyskała doktorat z medycyny na podstawie pracy Antropomorfologia żwaczy, której promotorem był Edward Loth.
W młodości uprawiała wyczynowo sport. Reprezentowała Polskę we florecie. W 1934 została wicemistrzynią Polski we florecie. Wielokrotnie zdobyła w tej dziedzinie zespołowe mistrzostwo Polski. W 1939 uczestniczyła w zawodach w Budapeszcie i w Mistrzostwach Akademickich Świata w Monte Carlo. Jako florecistka zakwalifikowała się na olimpiadę w Londynie w 1948, ale nie pojechała na nią ze względu na wygraną w konkursie na ordynatorkę w Instytucie Gruźlicy w Warszawie.
W czasie okupacji niemieckiej, od 1940, uczestniczyła w zajęciach prywatnego półlegalnego zakładu gimnastyczno-leczniczego przy ul. Hożej w Warszawie.
W czasie powstania warszawskiego pracowała w klinice położniczo-ginekologicznej przy ul. Starynkiewicza w Warszawie, kierowała oddziałem położniczo-ginekologicznym Szpitala Dzieciątka Jezus. Uczyła na tajnym Uniwersytecie Warszawskim i w szkołach pielęgniarskich; pomagała kobietom, m.in. Żydówkom, które się ukrywały i były prześladowane, oraz więźniom Pawiaka. W 1967 została odznaczona Medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.
Pod koniec sierpnia 1944 została ewakuowana z oddziałem położniczo-ginekologicznym Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie do Milanówka, a potem do Żyrardowa. W latach 1945–1948 była kierowniczką Oddziału Położniczego szpitala w Żyrardowie. Od 1948 ordynatorką Oddziału Położniczo-Ginekologicznego Szpitala Wolskiego, który z czasem stał się częścią Instytutu Gruźlicy. Habilitowała się na podstawie pracy Leczenie gruźlicy narządu rodnego. Od 1953 kierowała Zakładem Położnictwa i Ginekologii w Studium Doskonalenia Lekarzy (obecnie Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego).
Od 1961 pracowała w Miejskim Szpitalu Bielańskim, gdzie przeniosła się z Instytutem Gruźlicy. Była specjalistką krajową w zakresie położnictwa i ginekologii. W latach 1967–1973 była kierowniczką Katedry Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Warszawie, przejęła kierownictwo katedry po śmierci męża. Była ordynatorką oddziału ginekologiczno-położniczego w Instytucie Gruźlicy w Warszawie. W 1951 uzyskała profesurę na Akademii Medycznej w Warszawie. Była lekarką sportową na olimpiadzie w Helsinkach w 1952.
Zajmowała się położnictwem, patologią ciąży i porodu kierowanego, a także onkologią ginekologiczną. Była specjalistką w zakresie gruźlicy narządów rodnych. Jako pierwsza w Polsce (1949) wykonała cięcie cesarskie w przypadku położenia poprzecznego zaniedbanego płodu. Opracowała technikę operacyjnego leczenia ciąży szyjkowej. Napisała ok. 90 prac naukowych w języku polskim, niemieckim, francuskim i angielskim; współtworzyła podręczniki studenckie i lekarskie. Opracowała broszury edukacyjne dla kobiet.