Helena Wiewiórska
Biografia
Helena Wiewiórska urodziła się 2 września 1888 roku w Zgierzu jako córka pułkownika Łukasza Kononow-Kononowicza i Zofii z domu Wojtkowskiej. Miała młodszego brata Konstantego. Ukończyła gimnazjum w Chersoniu ze złotym medalem i kontynuowała studia w Petersburgu na czteroletniej szkole żeńskiej (kursy Bestużewskie), gdzie studiowało wiele młodych Polek. Ukończyła studia prawnicze z wyróżnieniem w 1911 roku, równocześnie studiując historię i muzykę.
Od 1913 uczyła historii w Warszawie. 28 grudnia 1913 poślubiła Jerzego Wiewiórskiego, dziennikarza i kolegę z Petersburga. W 1914 Wiewiórski został powołany do rosyjskiego wojska i razem z nim wyjechała na wschód. Podczas I wojny światowej działała w wielu organizacjach polskich w Petersburgu, Mińsku i Odessie, m.in. w Organizacji Pomocy i Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny. Po powrocie do Warszawy we wrześniu 1918 urodziła jedyną córkę Alinę; w tym samym roku wstąpiła do Klubu Kobiet Postępowych, a w 1921 współtworzyła Stowarzyszenie Kobiet z Wyższym Prawniczym Wykształceniem.
Od 1919 była aplikantką w sądach Warszawy. Do zawodu adwokata przygotowywała się pod patronatem warszawskich adwokatów Mieczysława Ettinger i Stefana Aleksandrowicza. W marcu 1925 Helena Wiewiórska została pierwszą kobietą wpisaną na listę adwokatów i podjęła samodzielną praktykę w dziedzinie prawa cywilnego i karnego. W maju 1929 została wiceprzewodniczącą komitetu organizacyjnego Związku Kobiet z Wyższym Prawniczym Wykształceniem w Polsce jako oddziału Federation Internationale des Femmes Avocats et Diplomes en Droit w Paryżu.
Angażowała się także w działalność naukową, uczestniczyła w kongresach Międzynarodowego Zrzeszenia Prawa Karnego. Od 1934 jako adwokat pełniła funkcję radcy prawnego w Zarządzie Miejskim w Warszawie. Pełniła także funkcję sędziego dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Warszawie i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury. Od 1923 do 1939 działała w Patronacie Opieki nad Więźniami i była członkiem POW „Wschód”.
W czasie okupacji pomagała osobom zagrożonym, udzielając gościny w swoim domu; w lipcu 1940 została zatrzymana przez Gestapo i osadzona na Pawiaku, zwolniona z powodu dyfterytu. W czasie Powstania Warszawskiego 11 września 1944 zginęła jej córka Alina. Po wojnie Wiewiórscy zamieszkali w Wolborzu, a potem wrócili do Warszawy w 1945, gdy Helena podjęła pracę w odtworzonym zarządzie miasta.
Jeszcze w 1945 podjęła praktykę adwokacką i została członkiem Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie; 3 kwietnia 1945 została skarbnikiem Tymczasowego Zarządu Izby Adwokackiej w Warszawie, a 3 sierpnia zrezygnowała z tej funkcji. Była też członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej. Po utworzeniu 1951 r. zespołów adwokackich kontynuowała pracę w zespole nr 19, a od 1954 r. w zespole nr 21. Po śmierci męża Jerzego Wiewiórskiego wycofała się z życia publicznego. Zmarła 17 maja 1967 w Warszawie i została pochowana na Powązkach w grobowcu rodzinnym obok męża. W 1990 r. w Zgierzu nadano jej imię jednej z ulic.