Edmund Bursche
Biografia
Edmund Bursche urodził się 17 lipca 1881 roku w Zgierzu jako syn proboszcza ewangelicko-augsburskiego. Był przyrodnim bratem biskupa Juliusza Burschego. Po ukończeniu IV Gimnazjum w Warszawie studiował teologię ewangelicką na Uniwersytecie w Tartu.
W 1905 został ordynowany na pastora Kościoła Ewangelickiego i pełnił funkcje diakona i proboszcza różnych gmin na Ziemi Łódzkiej, ostatnio w Łowiczu. W 1915 został zesłany do głąb Rosji, skąd powrócił w 1918 roku. Za sprzeciw wobec tworzenia odrębnych szkół dla dzieci ewangelickich został uwięziony przez niemieckie władze okupacyjne i odzyskał wolność 11 listopada 1918.
W latach 1919–1920 studiował teologię w Bazylei. W latach 1922–1939 pełnił pięciokrotnie obowiązki dziekana Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1929 został powołany na profesora teologii ewangelickiej na UW. W 1930 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Bazylei.
11 listopada 1937 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. W grudniu 1937 roku był sygnatariuszem oświadczenia sprzeciwiającego się ograniczeniom praw ze względów wyznaniowych, narodowościowych czy rasowych na wyższych uczelniach. W pierwszych dniach okupacji niemieckiej 1939 został aresztowany przez Gestapo i zesłany do KZOranienburga, a następnie do KZGusen, gdzie pracował w kamieniołomie i zmarł na zapalenie płuc. Symboliczny grób znajduje się na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja E, grób 13).
Edmund Bursche był również mężem Janiny Scheller i ojcem dwóch córek, Zofii i Danuty.